μοναχός
μοναχός, single, solitary; (n.) monk
μονᾰχ-ός, ή, όν, (μόνος)
- unique, Arist. Metaph. 1040a29; στερεὰ μ. a single set of solids, ib. 1076b29; ὅσα μ. ἔχει συμφωνίαν Epicur. Ep. 2 p.36 U.; τὰ σπλάγχνα ἔχειν μ. D.S. 2.58, cf. Apollod. Poliorc. 181.10; μ. τέκνα only children, Ptol. Tetr. 190; τὰ μ. individual cases, Phld. Sign. 14, al.; τὸ μ. uniqueness, Plot. 6.8.7. Adv. -χῶς Epicur. Ep. 1 p.30 U.
- 2 solitary, deserted, μοναχῷ ἐνὶ rure Κρεβέννου Aus. Ep. 8.23.
- 3 of legal documents, executed in a single copy, BGU 13.16 (iii A. D.), etc. Adv. -χῶς Sammelb. 5810.20 (iv A. D.).
- II Subst., monk, AP 11.384 (Pall.), Procop. Pers. 1.7.
μοναχός, ή, όν [ᾰ]
1 seul, unique, simple, DS. 2, 58 ||
2 qui vit seul, solitaire : ὁ μ. Anth. 6, 15, etc. ; 11, 384 ; Bas. 4, 348 ; Naz. 3, 1350, etc. edd. Migne, moine.
Étym. μόνος.
μοναχός, einzeln ; Arist. metaph. 6 p. 160.15 ; DS. 2.58 ; bes. allein lebend, Sp., daher ὁ μοναχός = der Mönch, K.S.
• Adv ., Arist. oft und Plut.
• Adv ., Arist. oft und Plut.
μοναχός
μονᾰχός, ή, όν
μόνος
- single, solitary: as Subst. a monk, Anth.