μονή
μονή, a staying, abiding, tarrying, stay
μονή, ἡ, (μένω)
- abiding, tarrying, E. Tr. 1129, HF 957, Ar. Av. 418 (lyr.), X. An. 5.1.5, etc.; opp. ἔξοδος, Hdt. 1.94; opp. φορά, Pl. Cra. 437b; opp. κίνησις, Arist. Ph. 205a17; τὴν μονὴν ποιεῖσθαι make delay, tarry, Th. 1.131; μὴ λαμβάνειν μονὴν μηδὲ στάσιν Plb. 4.41.4; μ. τις καὶ στάσις τῆς φωνῆς Aristox. Harm. p.12 M.: pl., Arist. Ph. 230a20; κινήσεις ἢ μοναί Id. de An. 408b18; μονὰς ποιεῖσθαι Str. 1.3.12; persistence, continuance, τοῦ αἰσθήματος Arist. APo. 99b36.
- 2 permanence, τῆς γῆς Epicur. Nat. 11.10, cf. Dam. Pr. 36.
- 3 Gramm., preservation, τοῦ ν̄ A.D. Pron. 50.25.
- II stopping-place, station, Paus. 10.31.7; apartment, Ev.Jo. 14.2,23; quarters, billets, OGI 527.5 (Hierapolis).
- 2 monastery, Just. Nov. 133.1, etc.
- III appearance in a court of law, PHib. 93.2, 111.31 (iii B. C.).
μονή, ῆς (ἡ)
I action de s’arrêter, d’où :
1 halte, séjour, Hdt. 1, 94 ; Xén. An. 5, 1, 5 ; Plut. M. 1063d ||
2 retard, lenteur, Thc. 1, 131 ; particul. repos, pause, Plut. M. 747c ||
II lieu où l’on réside :
1 auberge, hôtellerie, Paus. 10, 31, 7 ; d’où en gén. logement, NT. Joh. 14, 2 ||
2 monastère, Naz. 3, 220 Migne.
Étym. μένω.
1. oponthoud:
2. verblijf:
μονή, ἡ, das Bleiben, Verweilen ; Eur. Troad. 1129, Herc.Fur. 957 ; Her. 1.94 ; Thuc. 7.47, μονὴν ποιεῖσθαι, sich aufhalten, 1.131 ; ἡ ἐν Τροίᾳ μονὴ τοῦ πλήθους, Plat. Crat. 395a ; Ggstz von φορά, ib. 437b u. öfter ; Xen. An. 5.1.5 ; Sp., μονὴν καὶ στάσιν λαβεῖν, Pol. 4.41.4. – Das Kloster, Phot. bibl. 79b36, oft.
Strong 3438
**
1. in cl.,
(a) a staying, abiding;
(b) continuance (LXX, I Mac 7:38).
2. In late Gk.,
(a) a statson (Paus.);
(c) a monastery (cf. MM, iii, xvi; so in MGr.).†
μονή, ἡ,
μένω
- a staying, abiding, tarrying, stay, Hdt., Eur., etc.; μονὴν ποιεῖσθαι to make delay, tarry, Thuc.: a stopping place, station, mansion, NTest.