μονθυλεύω

μονθῠλεύω, μόν-ευσις, μον-ευτός, v. ὀνθυλ-.

μονθυλεύω, = ὀνθυλεύω, von Phryn. verworfen, s. Lobeck 356 u. Schweigh. zu Ath. I p. 50.