μονογνωμέω
μονογνωμέω, to be self-willed, wayward
μονο-γνωμέω,
- to be self-willed, wayward, Procl. Par.Ptol. 222 (leg. -γνωμονέω).
μονογνωμέω-ῶ, c. μονογνωμονέω, Procl. Ptol. p. 222.
Étym. *μονόγνωμος, de μ. γνώμη.
μονογνωμέω, = μονογνωμονέω.