μονογνωμονικός
μονογνωμονικός, self-willed
μονο-γνωμονικός, ή, όν,
- self-willed, Procl. Par.Ptol. 222, 235.
μονογνωμονικός, ή, όν (corr. p. μονογνωμικός) qui a son opinion propre ou sa volonté, Procl. Ptol. p. 235.
Étym. μονογνώμων.