Logeion | μονόδους

μον-όδους, οντος, ὁ, ἡ,

μον·όδους, -όδοντος (ὁ, ἡ) qui n’a qu’une dent, Eschl. Pr. 796.

Étym. μ. ὀδούς.

μον-όδους -οντος, als adj., met één tand.

μονόδους, οντος, mit nur einem Zahne, κόραι τρεῖς μονόδοντες, Aesch. Prom. 798.

μονόδους μον-όδους, -όδοντος, ὁ, ἡ,

Menu