μονοδοξέω
μονοδοξέω, possess fame alone
μονο-δοξέω,
- possess fame alone, Simp. in Epict. p.86 D.
μονο·δοξέω-ῶ, avoir seulement de la gloire, de la réputation, Simpl. Epict. p. 326.
Étym. μ. δόξα.
μονοδοξέω, allein Ruhm haben, Simpl. ad Epict. p. 326.