μονοφάγος
μονοφάγος, eating alone
μονο-φάγος [ᾰ], ον, (φαγεῖν)
- eating alone, Amips. 24, LXX 4 Ma. 2.7, cf. Plu. Aet.Gr. 2.301d: irreg. Sup. μονοφαγίστατος Ar. V. 923.
μονο·φάγος, ος, ον [ᾰ] qui mange seul, d’où gourmand, égoïste, avare, Amips. (Ath. 8e) ; Plut. M. 301d ||
Sup. irrég. μονοφαγίστατος, Ar. Vesp. 923.
Étym. μ. φαγεῖν.
μονοφάγος, = μονόσιτος, Amips. Ath. I.8e ; vgl. Plut. qu.graec. 44 ; bei Ar. Vesp. 923 ein komisch nach ὀψοφάγος gebildeter superl. μονοφαγίστατος.
μονοφάγος
μονο-φάγος, ον
φᾰγεῖν
= μονόσιτος
irreg. Sup. μονοφαγίστατος, Ar.