μονούατος
μονούατος, one-eared, with one handle
μονούᾰτος, ον,
- one-eared, with one handle, AP 5.134.
μον·ούατος, ος, ον [ᾰ] qui n’a qu’une anse (propr. une oreille) Anth. 5, 135.
Étym. μ. οὖς ; cf. δίωτος.
μονούατος, einöhrig, mit einem Henkel, von einer Flasche, Ep.adesp. 77 (V.135).