μονότροπος
μονότροπος, living alone, solitary
μονό-τροπος, ον,
- living alone, solitary, νεανίας E. Andr. 281 (lyr.), cf. LXX Ps. 67(68).6: title of plays by Phrynichus, Anaxilas, and Ophelio; ἄφιλοι καὶ ἄμικτοι καὶ μ. Plu. Frat. 2.479c; μ. βίος Phld. Ir. p.49 W., Ph. 1.551, Plu. Pel. 3; μ. λῃστής J. BJ 2.21.1; μ. ζῷα Gal. UP 1.2.
- II of one kind, ἁπλαῖ καὶ μ. ἡδοναί Plu. QConv. 2.662a; μ. λέξις, opp. ποικίλη, D.H. Rh. 1.8. Adv. -πως J. BJ 5.10.4.
μονό·τροπος, ος, ον :
I qui n’a qu’une manière d’être, d’un caractère uni, simple, Plut. M. 662a ; en parl. du style, DH. Rhet. c. 1, p. 232 ||
II qui a des goûts solitaires, Eur. Andr. 281 ; en parl. d’animaux, Plut. Pel. 3, M. 479c ; El. N.A. 6, 30 ; particul. :
1 misanthrope, original, titre d’une comédie de Phrynikhos ||
2 qui vit seul, célibataire, Ps.-Plut. V. Hom. 4.
Étym. μ. τρέπω.
μονότροπος, von einerlei Art, von einfachem Charakter, Sp.; einsam, für sich allein lebend, dem ἔρημος entsprechend, Eur. Andr. 281 ; βίος, Plut. Pelop. 3 u. öfter ; ὄνος, Ael. N.A. 6.30 ; eigensinnig, Sp.
μονότροπος
μονό-τροπος, ον
- living alone, solitary, Eur.