μονόφορβος
μονόφορβος, grazing alone
μονό-φορβος, ον,
- grazing alone, Hsch.
μονό·φορβος, ος, ον, qui nourrit seul, Naz. 3, 984, 1230 Migne.
Étym. μ. φέρβω.
μονόφορβος, allein weidend, Hesych.
μονόφορβος, grazing alone