μονότονος
μονότονος, of one tone
μονό-τονος, ον, (τόνος II 2)
- of one tone in music, uniform, monotonous. Adv. -νως Longin. 34.2.
- II metaph., obstinate, Ptol. Tetr. 163; steady, Heph.Astr. 1.1; expld. by μόνος ὤν, ὑπάρχων, μονομάχος, Hsch.
μονό·τονος, ος, ον, d’une tension uniforme, d’où uniforme, Clém. 2, 465 Migne.
Étym. μ. τόνος.
μονότονος, eintönig, von einerlei Ton, übh. einförmig, Gramm. u. Rhett.
• Adv. μονοτόνως , Longin. 34.2.
• Adv. μονοτόνως , Longin. 34.2.