μονόχρονος
μονόχρονος, occupying one time-unit
μονό-χρονος, ον, in Prosody,
- occupying one time-unit, λέξις Arc. 139.20; στοιχεῖα Sch.D.T. p.142 H.
- 2 having only one quantity, opp.δίχρονος I, Longin. Proll.Heph. 1.10, Sch.D.T. p.127 H.
- II momentary, εὐδαιμονία Aristipp. ap. Ath. 12.544a.
μονό·χρονος, ος, ον :
1 qui ne dure qu’un temps, de courte durée, Aristipp. (Ath. 544a) ||
2 qui n’a qu’une durée d’un temps, Gramm. p. 1171 Bekker, Anecdota græca.
Étym. μ. χρόνος.
μονόχρονος, von einer Zeit, eine gewisse Zeit dauernd, ἡδυπάθεια, Aristipp. bei Ath. XII.544a. – Von einem Zeitmaße, im Ggstz von δίχρονος, Gramm., wie B.A. 1171.