μονοσυλλαβέω
μονοσυλλαβέω, to be a monosyllable
μονο-συλλᾰβέω,
- to be a monosyllable, A.D. Pron. 40.30.
μονοσυλλαβέω-ῶ [ᾰ] n’avoir qu’une syllabe, Dysc. Pron. 294b, etc.
Étym. μονοσύλλαβος.
μονοσυλλαβέω, einsilbig sein, Sp., bes. Gramm.