νεκρωτικός
νεκρωτικός, causing mortification
νεκρ-ωτικός, ή, όν,
- causing mortification, δύναμις Gal. 11.752.
νεκρωτικός, ή, όν, qui fait mourir, qui mortifie, Chrys. 7, 301.
Étym. νεκρόω.