νεκτάρεος
νεκτάρεος, nectarous
νεκτάρεος [ᾰ], έα, Ion. έη, εον,
- nectarous, in Hom. of garments, i.e. fragrant, ν. ἑανός, χιτών, Il. 3.385, 18.25; ν. σπονδαί Pi. I. 6(5).37; κύλιξ AP 6.248 (Marc. Arg.); Βρομίου νεκτάρεαι προπόσεις BMus.Inscr. 1036 (Caria); τὸ ν. πόμα Luc. Herm. 60: neut. as Adv., νεκτάρεον μείδησε A.R. 3.1009.
νεκτάρεος, α, ον [ᾰ]
1 de nectar, Pd. I. 5, 35 ; Anth. 6, 248, etc. ; Luc. Herm. 60 ||
2 divin, précieux, Il. 3, 385 ; 18, 25.
Étym. νέκταρ.
νεκτάρεος, wie Nektar duftend, od. allgem. wie Nektar, göttlich, schön ; ἑανόν, Il. 3.385 ; χιτών, 18.25 ; vgl. ἀμβρόσιος. – Von Nektar, νεκταρέαις σπονδαῖσιν Pind. I. 5.37 ; τὸ νεκτάρεον πόμα, Luc. Hermot. 60.
νεκτάρεος
[νέκταρ.]
App., fragrant.
Epithet of garments Il. 3.385, Il. 18.25.
νεκτᾰρεος
- a nectar bearing εὔοδμον ἐπάγοισιν ἔαρ φυτὰ νεκτάρεα fr. 75. 15.
- b of nectar, i. e. as sweet as nectar. τὸν μὲν κελήσατο νεκταρέαις σπονδαῖσιν ἄρξαι καρτεραίχμαν Ἀμφιτρυωνιάδαν I. 6.37 ]γενναίων ἄωτος νεκταρέας αι[ fr. 6b. f.
νεκτάρεος : nectar-like, fragrant as nectar. (Il.)
νεκτάρεος
from νέκτᾰρ
- nectarous, of garments, prob., scented, fragrant, or generally, divine, beautiful, Il.:—literally, ν. σπονδαί libations of nectar, Pind.