νουθετητέος
νουθετητέος, to be admonished
νουθετ-ητέος, α, ον,
- to be admonished, E. Ba. 1256, Ion 436.
- 2 νουθετητέον, one must warn, Arist. Pol. 1260b6.
νουθετητέος, α, ον, qu’il faut avertir, Eur. Ion 436, Bacch. 1356 ; Arstt. Pol. 1, 13.
Étym. νουθετέω.
νουθετητέος, η, ον,
verb. adj.
- 1to be admonished, Eur.
- 2νουθετητέον, one must warn, Arist.