νυκτίνομος
νυκτί·νομος, ος, ον [ῐ] qui cherche sa pâture la nuit, Arstt. H.A. 9, 17 ; Plut. M. 626d.
Étym. ν. νέμω.
νυκτίνομος, bei Nacht weidend, auf den Fraß ausgehend ; Arist. H.A. 9.17 ; ἀετοὶ καὶ ἱέρακες καὶ τὰ νυκτίνομα, Plut. quaest. rom. 93, wo νυκτινόμα akzentuiert ist ; ζῷα, Symp. 1.8.4 ; τοῖς νυκτινόμοις τῶν ὀρνίθων, S.Emp. adv.phys. 1.247.