νύκτερος

νύκτερος, ον,

• = νυκτερινός, μήνη A. Pr. 797; ὀνείρατα Id. Pers. 176; ἄστρων . . νυκτέρων ὁμήγυριν Id. Ag. 4; ναυκληρία S. Fr. 143; δεῖμα Id. El. 410; ν. ἀπελωβήθη by night, Id. Aj. 217 (anap.); φύλακες E. Rh. 87: also in late Prose, ν. κοίτη Luc. Am. 39: neut. as Adv., νύκτερον ἀείδουσα Arat. 1023.

νύκτερος, nächtlich ; μήνη, Aesch. Prom. 799 ; ὀνείρατα, Pers. 172, öfter ; νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη, in der Nacht, Soph. Aj. 216 ; νύκτεροι φύλακες, Eur. Rhes. 87, u. öfter in diesem Stück ; ᾅδου νύκτερος ἀνάγκα, Hipp. 1388 ; sp.D., wie Antip.Sid. 87 (VII.424).

νύκτερος, ον, = νυκτερινός, Aesch., Soph.