οὐρανομήκης

οὐρᾰνο-μήκης, ες,

• high as heaven, shooting up to heaven, exceeding high or tall, ἐλάτη Od. 5.239; δένδρεα Hdt. 2.138; στήλη Lys. Fr. 14; λαμπάς A. Ag. 92 (anap.); Ἄθω οὐρανομήκη (voc.) Xerxis Epist. ap. Plu. Cohib. 2.455d.
• • • 2 metaph., οὐ. φωνή, κλέος, Ar. Nu. 357, 459 (lyr.); κακόν Arist. Rh. 1408b13; οὐ. ποιεῖν τι to exalt it to the skies, Isoc. 15.134; οὐ. σημεῖα τῆς εὐνοίας Epicur. Fr. 183; διαφορά Phld. Rh. 2.272 S.; ἐλπίδες Eun. Hist. p.251 D.

οὐρανομήκης, ες, himmelhoch, bis in den Himmel ragend ; ἐλάτη, Od. 5.239 ; δένδρεα, Her. 2.138 ; φοῖνιξ Mel. 1 (VI.1); οὐρ. λαμπὰς ἀνίσχει, Aesch. Ag. 92 ; Ar. Nub. 356 ; κλέος, 458 ; auch übertr., οὐρανόμηκές τι ποιεῖν, Isocr. 15.134 ; κακόν, Arist. rhet. 3.11 ; κλέος, Ep.adesp. 211, 505 (APP 308. VII.84); σημεῖα, Plut. Non Posse 15.

οὐρανομήκης

[οὐρανός + μῆκος.]

Reaching the heavens, very tall : ἐλάτη Od. 5.239.

For Pindar, see also: οὐρανομάκης

οὐρανομήκης (μῆκος): high as heaven, Od. 5.239†.

οὐρανομήκης οὐρᾰνο-μήκης, ες μῆκος

• • • 1high as heaven, shooting up to heaven, exceeding high or tall, Od.; δένδρεα Hdt.; λαμπάς Aesch.
    • 2metaph. stupendous, Ar.