οὐρανόνικος
οὐρανόνικος, conquering heaven
οὐρᾰνό-νῑκος, ον,
- conquering heaven, γαμετῶν οὐ. A. Supp. 165 (lyr.).
οὐρανό·νικος, ος, ον [ᾰῑ] qui triomphe du ciel, Eschl. Suppl. 165.
Étym. οὐρ. νικάω.
οὐρανόνικος, [ῑ], den Himmel besiegend, übertreffend, Aesch. Suppl. 156, 170, ἄτα.