πανάποτμος
πανάποτμος, all-hapless
πᾰν-άποτμος, ον,
- all-hapless, ὤ μοι ἐγὼ πανάποτμος Il. 24.255, cf. 493.
παν·άποτμος, ος, ον [ᾰᾰ] tout à fait infortuné, Il. 24, 255, 493 ||
Sup. -ότατος, Anth. 9, 425.
Étym. π. ἄποτμος.
πανάποτμος, ganz unglücklich ; Il. 24.255, 493 ; παναποτμότατος, Barbuc. 8 (IX.425).
πανάποτμος
[παν-, πᾶς + ἄποτμος.]
That has ill fortune to the full, dogged by evil fate Il. 24.255, 493.
πανάποτμος : all - hapless, Il. 24.255 and 493.
πανάποτμος
πᾰν-άποτμος, ον,
- all-hapless, Il.