παναμείδητος
παναμείδητος, all-unsmiling
πᾰν-ᾰμείδητος, ον,
- all-unsmiling, πρόσωπα Opp. C. 3.141.
παν·αμείδητος, ος, ον [ᾰᾰ] qui ne sourit jamais, morose, Opp. C. 3, 141.
Étym. π. ἀμείδητος.
παναμείδητος, gar nicht lächelnd, ganz unfreundlich, πρόσωπον, Opp. Cyn. 3.141.