παράκτιος
παράκτιος, on the sea-side, by the shore
παράκτιος, α, ον (ος, ον AP 6.167 (Agath.)),
- on the sea-side, κέλευθος, ὁδός, A. Pr. 836, S. Fr. 905; λειμῶνες Id. Aj. 654; πλάξ Phryn. Trag.5.3; παράκτιοι δραμεῖσθε E. IT 1424: in Prose, οἱ π. IG 5(2).268.24 (Mantinea, i B.C.); also later, Agath. 2.16, al.
παρ·άκτιος, α, ον, qui se trouve sur le bord de la mer, Eschl. Pr. 836 ; Soph. Aj. 654, etc. ||
➳ Fém. -ος, Anth. 6, 167.
Étym. π. ἀκτή.
παράκτιος, gew. 3 Endgn, neben oder an dem Gestade, am Ufer gelegen ; τὴν παρακτίαν κέλευθον, Aesch. Prom. 838, wie Soph. frg. 233 ; λειμῶνες, Aj. 639 ; παρακτίαν ψάμαθον, Eur. I.A. 164 ; sp.D., περιωπή, Agath. 28 (VI.167).
παράκτιος
παρ-άκτιος, α, ον
- on the sea-side, by the shore, Trag.