παρορμάω

παρορμ-άω,

• urge on, stimulate, incite, τινα X. Cyr. 2.4.10; εἰς τἀγαθόν ib. 2.2.1; ἐπὶ τὰ καλὰ ἔργα ib. 8.1.12; πρός τι Arist. MM 1206a9, Phld. Rh. 2.60 S.; εἰς ἀκολασίαν Phld. Mus. p.35 K.: c. acc. rei, π. συνουσίαν Dsc. 2.140, 3.129; ἀφροδίσια Id. 1.16: c.inf., X. Cyr. 8.1.43, Arist. EN 1179b7:—Pass., to be eager, ἐπί τι Plb. 2.22.6; ἐπʼ ἀλλήλους D C. 40.46; πρὸς τὸ φιλοδοξεῖν OGI 339.91 (Sestus, ii B. C.):—intr. in Act., παρορμᾶν πρός τι D.L. 6.83; παρορμῶντος τοῦ σώματος when the body has started (perspiring), Thphr. Sud. 28.

παρορμάω, antreiben, ermuntern, wie das ὁρμάω, von den VLL διεγείρειν, παροξύνειν erkl.; τινὰ εἰς τὸν ἀγῶνα, Xen. Cyr. 2.3.12 ; ἐπὶ τὰ ἀγαθά, 8.1.12 ; u. c. inf., 8.1.43, wie Pol. I.20.8 ; Plut. Camill. 17 ; οὕτω παρωρμήθησαν ἐπὶ τὴν στρατείαν, Pol. 2.22.6 ; πρὸς τὴν βασιλείαν, Plut. Num. 21 ; vgl. Arist. magn.mor. 2.7.

παρορμάω fut. ήσω

• to urge on, stimulate, Xen.