παρουάτιος
παρουάτιος, with hanging ears
παρουάτιος [ᾰτ], ον, (οὖς)
- with hanging ears, κύνες Call. Dian. 91 (nisi leg. παρουαίους, = παρώους).
παρ·ουάτιος, ος, ον [ᾰτ] aux oreilles pendantes, Call. Dian. 91.
Étym. π. οὖας.
παρουάτιος, mit an der Seite herabhangenden Ohren, κύων, Callim. Dian. 91.