πειρατικός
πειρατικός, piratical
πειρ-ᾱτικός, ή, όν,
- fit for piracy, Ach.Tat. 2.17; piratical, σκάφη Ph. 2.567; πόλεμος Plu. Pomp. 30; τὸ π. ἅπαν ib. 45; πλάνη Vett.Val. 288.3; τὰ π. gangs of pirates, IG 2(2).1225.13, Str. 14.5.2, Plu. Max. cum princip. 2.779a. Adv. -κῶς Ph. 1.664 (Comp.) (also, = πειραστικῶς, Procl. in Prm. p.774 S. (s.v.l.)).
πειρατικός, ή, όν [ᾱ]
1 de pirate, Str. 668 ; Plut. Pomp. 30, 45, etc. ||
2 propre au métier de pirate, A. Tat. 2, 17.
Étym. πειρατής.
πειρατικός, [ᾱ], seeräuberisch, νῆες, Plut. Pomp. 45 u. a.Sp.
πειρατικός
from πειρᾱτής
πειρᾱτικός, ή, όν
- piratical, Plut.: τὰ π. gangs of pirates, Strab.