πεῖραρ

πεῖραρ (also πεῖρας, v. infr. I.5), ᾰτος, τό, Ep., Ion., and Lyr. form of πέρας,

• end, limit, οὐδʼ εἴ κε τὰ νείατα πείραθʼ ἵκηαι γαίης καὶ πόντοιο Il. 8.478, cf. Od. 5.463, 11.13.
• • • 2 completion, οὐ γάρ πω πάντων ἐπὶ πείρατʼ ἀέλων ἤλθομεν the end of our labours, 23.248.
    • 3 achievement, execution, mode or means of execution, ᾧ παιδὶ ἑκάστου πείρατʼ ἔειπε Il. 23.350; πείρατʼ ἀέθλων δείκνυεν Pi. P. 4.220; εἰ δέ τις ἀνδρῶν ἡμετέρης τέχνης πείρατά φησιν ἔχειν says he possesses the secret ( = power of execution) of my art, Zeuxis in PLG 2.318, cf. IG 3.399; νίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι the achievement of victory is dependent on the gods, Il. 7.102; νίκης ἐν θεοῖσι πείρατα Archil. 55.
    • 4 final decision, verdict, ἐπὶ ἴστορι πεῖραρ ἑλέσθαι Il. 18.501.
    • 5 doom, ἐκφυγέειν μέγα π. ὀϊζύος Od. 5.289; ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι Il. 6.143; πεῖρας θανάτου Pi. O. 2.31.
  • II instrument, tool, ἦλθε δὲ χαλκεὺς ὅπλʼ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήϊα, πείρατα τέχνης, ἄκμονά τε σφῦράν τʼ εὐποίητόν τε πυράγρην Od. 3.433, cf. Sch. Dad loc.
  • • 2 esp. tackle, rope, δησάντων σʼ. . ὀρθὸν ἐν ἱστοπέδῃ, ἐκ δʼ αὐτοῦ πείρατʼ ἀνήφθω Od. 12.51; οὐδʼ ἔτι δεσμά σʼ ἔρυκε, λύοντο δὲ πείρατα πάντα h.Ap. 129: metaph., πτολέμοιο πεῖραρ . . τάνυσσαν Il. 13.359: Τρώεσσιν ὀλέθρου πείρατʼ ἐφῆπται 7.402; πᾶσιν ὀλέθρου πείρατʼ ἐφῆπτο Od. 22.33; καιρὸν εἰ φθέγξαιο, πολλῶν πείρατα συντανύσαις ἐν βραχεῖ Pi. P. 1.81. (περ-Fṛ-, περ-Fṇ-τ-, cogn. with πείρω, πόρος.)

πεῖραρ, ατος, τό, auch πεῖρας, poet. statt πέρας, das Ende, das Aeußerste ; πείρατα γαίης, Il. 8.478, 14.200, 301, Od. 4.563 ; die Enden der Schiffstaue, die Taue selbst, ἐκ δʼ αὐτοῦ πείρατʼ ἀνήφθω, 12.51, 162, 179, h.Apoll. 129. Uebtr. das letzte Ende, Erfolg, Ziel, Ausgang ; ἄμφω δʼ ἱέσθην ἐπὶ ἴστορι πεῖρας ἑλέσθαι, Il. 18.501, die Sache zu Ende bringen ; ὕπερθεν νίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι, 7.102, die Entscheidung des Sieges, wie πολέμου 13.359 ; πεῖραρ ὀλέθρου, die Vollendung des Verderbens, d.i. das Verderben selbst, ὀλέθρου gen. definit., wie τέλος θανάτοιο, der ὄλεθρος ist eben das πεῖραρ, 6.143, 7.402, 12.79, Od. 22.33, 41 ; πεῖραρ ὀϊζύος, 5.289 ; so auch Pind. κέκριται πεῖρας θανάτου, Ol. 2.34, der auch verbindet πείρατʼ ἀέθλων δείκνυεν, P. 4.220, vgl. 1.81 ; daher = die Hauptsache, worauf es am meisten ankommt, ἐπεὶ ᾧ παιδὶ ἑκάστου πείρατʼ ἔειπεν, Il. 23.350. Auch was einer Sache die Vollendung gibt, wie Od. 3.433 die Werkzeuge des Goldschmiedes, mit denen er seine Arbeiten fertigt, πείρατα τέχνης heißen. – Spätere Dichter haben einzeln diese Vrbdgn nachgeahmt, wie Mel. 21 (XII.158) ἐν σοί μοι ζωῆς πείρατα καὶ θανάτου.

πεῖραρ

-ατος, τό.

• • 1

    A rope or cord : ἐξ αὐτοῦ πείρατʼ ἀνήφθω (ἀνῆπτον) Od. 12.51 = 162, 179.

    Fig. of the rope of strife (see ἐπαλλάσσω) Il. 13.359.

  • 2

    In derived senses (app. coming through the notion of a measuring-rope, but the original sense in the end quite lost sight of).

  • • a

      An end, limit, boundary: πείρατα γαίης Il. 14.200, 301. Cf. Il. 8.478 : Od. 4.563, Od. 9.284, Od. 11.13.

    • b

      The end or termination of something.

      In pl. : οὔ πω ἐπὶ πείρατʼ ἀέθλων ἤλθομεν Od. 23.248.

    • c

      The coming to pass, the crisis or supreme moment, of something (cf. τέλος 5).

      In pl. : ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι Il. 6.143 = Il. 20.429. Cf. Il. 7.402, Il. 12.79 : Od. 22.33, 41.

    • d

      An extreme stage or crisis of something : μέγα π. ὀϊζύος Od. 5.289.

    • e

      A decision or determination : ἐπὶ ἴστορι π. ἑλέσθαι Il. 18.501.

    • f

      The issue or event in respect of something.

      In pl. : νίκης πείρατα Il. 7.102.–

    • g

      In pl., the final or essential points, the sum or substance, of something (cf. τέλος 7) : ἐπεὶ ᾧ παιδὶ ἑκάστου πείρατʼ ἔειπεν Il. 23.350.

      So, app. : ὅπλα, πείρατα τέχνης (in which the exercise of art lies) Od. 3.433.

πεῖραρ , ατος: (1) pl. πείρατα, ends, limits; γαίης καὶ πόντοιο, Il. 8.478; τέχνης, ‘tools,’ ‘implements,’ which bring to completion, Od. 3.433; ‘chief points’ in each matter, Il. 23.350; sing., decision, Il. 18.501, cf. Od. 23.248.—(2) cord, rope; fig., ὀλέθρου πείρατα, ‘snares’ or ‘cords’ of destruction, cf. Psalm xviii. 6, 2 Sam. xxii. 6; ὀιζύος, ‘net’ of woe, Od. 5.289; so πολέμοιο, νίκης, Il. 13.358.

πεῖραρ, ᾰτος, εος, τό, poetic for πέρας

• • Ian end, mostly in pl., πείρατα γαίης the ends of the earth, Hom.:— absol., πείρατα the ends or ties of ropes, Od.; cf. ἐπαλλάσσω.
  • IIthe end or issue of a thing, Od.; ἑκάστου πείρατʼ ἔειπεν of the issues or chief points, Il.:—pleonastic, πείρατα νίκης νίκη, πείρατʼ ὀλέθρου
  • IIIact. that which gives the finish to a thing, πείρατα τέχνης, the finishers of his art (of tools), Od.