Πειραϊκός
Πειραϊκός, of the Peiraeus
1 Πειραϊκός, ή, όν : du Pirée, Plut. Thes. 27, Syll. 14 ||
➳ Dans une inscr. att. CIA. 2, 164, 33 (un peu après 334 ans av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 26, 8.
Étym. Πειραιεύς.
2 Πειραϊκός, ή, όν, subst. au fém. ἡ Πειραϊκή, la Peiraïque (litt. marche, frontière), contrée de l’Oropie, Thc. 2, 23 ; 3, 91.