πενθαλέος
πενθαλέος, sad, mourning
πενθ-ᾰλέος, α, ον,
- sad, mourning, ἐστόρεσαν παλάμαις π. AP 7.604 (Paul.Sil.); π. τοκῆας Supp.Epigr. 6.140.6 (Cotiaeum); μορφᾶς εἰκὼν π. IG 3.1416.
- 2 mourned, θάνατος Supp.Epigr. 6.140.22 (Cotiaeum).
πενθαλέος, α, ον [ᾰ]
1 triste, Anth. 7, 604 ||
2 qui cause de la tristesse, Sib. 12, 203.
Étym. πένθος.
πενθαλέος, traurig, trauernd, παλάμαι, Agath. 83 (VII.604).
πενθαλέος
πενθᾰλέος, η, ον,
- sad, mourning, Anth.