πενθέριος
πενθέριος, of or for a πενθερός, father-in-law
πενθέρ-ιος, α, ον,
- of or for a πενθερός, Arat. 252.
- II πενθέριον: τὴν προῖκα Θάσιοι, Hsch., cf. BCH 50.227 (Thasos, ii A.D.).
πενθέριος, ος, ον, qui concerne le beau-père, du beau-père, Arat. 252.
Étym. πενθερός.
πενθέριος, dem πενθερός gehörig, ihn betreffend, schwiegerväterlich, Arat. 252.