περιτροπή
περιτροπή, a turning round, revolution, circuit
περιτροπ-ή, ἡ,
- turning round, revolution, ἐτέων περιτροπάς Semon. 1.8, cf. Pl. Tht. 209e; ὅταν περιτροπαὶ ἑκάστοις . . περιφορὰς συνάπτωσι Id. R. 546a; π. ἔτους Wilcken Chr. 27.32 (ii A. D.): prov., ὑπέρου π., v. ὕπερος I.
- 2 turning about, changing, ἐν περιτροπῇ by turns, one after another, Hdt. 2.168, 3.69; ἐκ περιτροπῆς D.H. 5.2, Aristid. Or. 43(1).24, BGU 149.9 (ii/iii A. D.), D.C. 53.1; ἐκ τῆς π. Id. 54.19.
- 3 overturning, ὠθισμοὶ καὶ π. ἀλλήλων Plu. QConv. 2.639f.
- b Rhet., ἡ π. τοῦ λόγου turning an opponentʼs arguments against himself, S.E. P. 2.128, al., cf. Dam. Pr. 13.
περι·τροπή, ῆς (ἡ)
I action, de tourner autour, d’où :
1 retour périodique ou par alternance ; ἐν περιτροπῇ, Hdt. 2, 168 ; 3, 69 ; ἐκ περιτροπῆς, DH. 5, 2 ; DC. 53, 1 ; ἐκ τῆς περιτροπῆς, DC. 37, 16 ; 54, 19, à tour de rôle, successivement ; particul. révolution des astres, Sim. am. fr. 1, 8 ; des saisons, Gal. 19, 189 ||
2 retour sur soi-même, c. à d. sans aboutir, Plat. com. 2-2, 616 Mein. ||
3 art de retourner l’argument d’un adversaire contre lui, Sext. P. 2, 128, etc. ||
II action de renverser en faisant tourner, Plut. M. 639f.
Étym. περιτρέπω.
1. omkering, omdraaiing.
2. afwisseling, beurt:
περιτροπή, ἡ, das Umkehren, Plat. Theaet. 209d ; ὑπέρου π., von Dingen, mit denen man nicht zu Stande kommt, Phot. u. Suid. aus Plat. com.; – Umwechseln, ἐν περιτροπῇ, reihum, Einer nach dem Andern, Her. 2.168, 3.69 ; ἐκ περιτροπῆς, Dion.Hal. 5.2 ; – das Umwerfen, beim Ringen, Plut. Symp. 2.5.
περιτροπή, ἡ,
περιτρέπω
- 1a turning round, revolution, circuit, Plat.
- 2a turning about, changing, ἐν περιτροπῇ by turns, Hdt.