περιχαίνω
περιχαίνω, v. περιχάσκω.
περι·χαίνω (f. -χανοῦμαι, pf. -κέχηνα, au sens d’un prés.) ouvrir la bouche toute grande autour de, d’où avaler gloutonnement, acc. Arstt. H.A. 8, 24, 6 ; El. N.A. 4, 33 ; Luc. M. cond. 3.
περιχαίνω, (χαίνω), wie ἀμφιχαίνω, mit weit offenem Munde verschlingen ; Ael. H.A. 4.33 ; ὅλον περιχανὼν τὸ δέλεαρ, Luc. Merc.cond. 3 ; mit aufgesperrtem Munde angaffen, c. accusat., οὐρανόν, Nicet.