πεῖσις

πεῖσις, εως, ἡ, (πάσχω, πείσομαι)

• = πάθος, Hp. Loc.Hom. 1, Sor. 2.3, Gal. 1.141; ἡ χολέρα π. τοῦ στομάχου Cass. Pr. 59, cf. Alex.Aphr. Pr. 1.138: generally, affection, susceptibility, κινήσεις καὶ π. ψυχῆς Ph. 1.617; αἰσθητικαί, σωματικαὶ π., M.Ant. 3.6, 7.55; πείσεων καὶ παθῶν S.E. M. 7.384; ποίησίν τε καὶ π. Plot. 3.1.4, cf. 3.6.7, al.
• • II (πείθω) persuasion, Id. 2.9.14 (pl.).

πεῖσις, ἡ, = πάθος, Hipp.; bei spätern Philosophen hießen πείσεις bes. die mäßigern u. edlern Leidenschaften, S.Emp. öfter, ἐκ τῶν περὶ αὐτῷ πείσεων καὶ παθῶν, adv.log. 1.384 ; vgl. M.Ant. 3.6.

πεῖσις ², ἡ, Ueberredung, Sp.