πειστικός
πειστικός, persuasive
πεισ-τικός, ή, όν,
- persuasive, Pl. Grg. 455a, Lg. 723a, Arist. Rh. 1355b29, Plb. 30.2.3, Phld. Rh. 2.12 S. (in codd. and Pap. freq. written πιστικός, as Grg. l.c., Men. 472.4, PMag.Par. 1.2170): ἡ -κή (sc. τέχνη) Pl. Plt. 304d; τὸ π. ib.c. Adv. -κῶς Ruf.Rh. p.399 H., S.E. M. 2.62 (πιστικῶς Phld. Rh. 2.191 S.): Comp. -ωτέρως Thphr. Metaph. 4.
πειστικός, ή, όν, propre à persuader, persuasif, Plat. Gorg. 445a, etc. ; Arstt. Rhet. 1, 2, 1 ; ἡ πειστική (s. e. τέχνη) Plat. Pol. 304d, ou τὸ πειστικόν, Plat. Pol. 304c, l’art de persuader ||
Cp. -ώτερος, Xén. Cyr. 1, 6, 10.
Étym. πείθω.
1. overtuigend, om te overtuigen; subst.
2. goedgelovig.
πειστικός, = πειστήριος, Plat. Legg. IV.723a u. Sp.; auch im adv., S.Emp. adv.rhett. 62.
πειστικός, ή, όν
πείθω
- persuasive, Plat.