πηγαῖος
πηγαῖος, of or from a spring, well
πηγ-αῖος, α, ον, also ος, ον E. Alc. 99 (lyr.):—
- from a spring, ὕδατα Hp. Aër. 8; π. ῥέος spring-water, A. Ag. 901; χέρνιψ E. l.c.; π. ἄχθος a weight of water, Id. El. 108; π. κόραι water Nymphs, Id. Rh. 929; π. ὕδωρ, ὕδατα, Pl. Lg. 845e, Criti. 113e; opp. συλλογιμαῖα, Arist. Mete. 353b25: metaph., belonging to the primal source, Dam. Pr. 96. Adv. -αίως Procl. in Prm. p.566 S.
- II πηγαῖον, τό, = ἀρδάνιον, Hsch.
πηγαῖος, α, ον, de source, qui coule d’une source ou d’une fontaine, Eschl. Ag. 901 ; Eur. Rhes. 929, etc. ; Plat. Leg. 845e, etc. ; Arstt. Meteor. 2, 1, 6 ||
➳ Fém. -ος, Eur. Alc. 99.
πηγαῖος, Eur. auch 2 Endgn, von, aus, bei der Quelle ; ῥέος, Aesch. Ag. 875 ; πηγαῖον χέρνιβα, Eur. Alc. 99 ; πηγαίαις κόραις, Rhes. 929 ; ὕδατα πηγαῖα, Plat. Critia. 113e, wie Pol. 10.28.3 u. Sp.
πηγαῖος, α, ον
πηγή
- of or from a well, π. ῥέος spring-water, Aesch.; π. ἄχθος a weight of water, Eur.; π. κόραι water Nymphs, Eur.