πολυβόρος
πολυβόρος, much-devouring, voracious
πολῠ-βόρος, ον,
- much-devouring, voracious, Pl. Criti. 115a (Sup.); opp. πολυπότης, Hp. Aër. 4; ζῷα Gal. UP 4.18.
πολυ·βόρος, ος, ον [ῠ] qui mange beaucoup, vorace, Hpc. Aër. 282 ||
Sup. -ώτατος, Plat. Criti. 115a.
Étym. π. βιβρώσκω.
πολυβόρος, viel fressend ; πολυβορώτατον ζῷον, Plat. Critia. 115a ; Ael. V.H. 1.27.