πολύπονος

πολῠπον-ος, ον, of men,

• much-labouring, much-suffering, as a general epith. of mankind, π. ἄνδρες Pi. N. 1.33; βροτοί A. Supp. 382 (lyr.), E. Or. 175 (lyr.), etc.; -ωτάτη βροτῶν Id. Hec. 722, cf. Ar. Th. 1023 codd.; laborious, Puchstein Epigr.Gr. p.7.
• • • 2 of things, painful, toilsome, δόρυ A. Pers. 320; [τόξα] S. Ph. 777; αἰκία Id. El. 515 (lyr.); ἀνάγκαι E. Or. 1011 (lyr.); νοῦσος Hp. Aff. 23; κρυπτεία π. πρὸς τὰς καρτερήσεις Pl. Lg. 633b; διʼ ἐμὸν ὄνομα π. (i.e. Helenʼs) E. Hel. 199 (lyr.). Adv. -νως Plu. Alex. 63, Phalar. Ep. 34.

πολύπονος, viel Arbeit, Mühe verursachend ; δόρυ, Aesch. Pers. 312 ; viel Mühe, Arbeit habend, ἰὼ πάντων πολυπονώτατοι, Spt. 991 ; βροτοί, Suppl. 377 ; ἄνδρες, Pind. N. 1.33 ; βροτοί, Eur. Or. 176, oft ; auch πάθεα, 1500 ; Soph. Phil. 766 ; Ar. Thesm. 1023 ; u. in Prosa, Plat. Legg. I.633b ; στρατηγία, Plut. Timol. 36.
• Adv ., Plut. Cat. mai. 13.

πολῠπονος

• 1much enduring κοιναὶ γὰρ ἔρχοντʼ ἐλπίδες πολυπόνων ἀνδρῶν N. 1.33

πολύπονος πολύ-πονος, ον,

• • • 1of men, much-labouring, much-suffering, Pind., Eur.
    • 2of things, full of pain and suffering, painful, toilsome, Trag. adv. -νως.