ποντοπόρος

ποντοπόρ-ος, ον,

• seafaring, of ships, Il. 1.439, 2.771, Od. 12.69, S. Ph. 721 (lyr.), Aj. 250 (lyr.); ναῦται Hom. Epigr. 8.1, cf. Opp. C. 1.120; π. βοῦς Mosch. 2.49.

ποντοπόρος, das Meer durchwandelnd, befahrend ; ναῦται, Hom. ep. 8.1 ; gew. Beiwort des Seeschiffes, Od. 12.69, Il. 1.439 u. öfter, wie Soph. Aj. 245 ; so auch δόρυ, Phil. 712 ; πλάτη, σχεδία, Eur. Troad. 810, Hec. 113 ; sp.D., wie Orph. Arg. 52, 1098.

ποντοπόρος

-ον

[πόντος + -πορος, πείρω.]

Cleaving the seas.

Epithet of ships Il. 1.439, Il. 2.771, Il. 3.46, etc. : Od. 12.69, Od. 14.339, Od. 15.284, etc.

ποντοπόρος : ‘sea-faring,’ sea-traversing.

ποντοπόρος ποντο-πόρος, ον, πορεύομαι

• passing over the sea, seafaring, of ships, Hom., Soph.