πόντος

πόντος, ὁ: Ep. gen. ἐκ ποντόφιν Od. 24.83:—

• sea, esp. open sea, common from Hom. downwds., exc. in Prose, where it is chiefly used of special seas (v. infr. II); in the general sense, ὁπότε πνεῦμα ἐκ πόντου εἴη Th. 4.26, cf. Pl. R. 611e, Ti. 25a, LXX Ex. 15.5; π. ἀπείριτος, ἀπείρων, εὐρύς, μεγακήτης, Od. 10.195, Il. 1.350, 6.291, Od. 3.158; π. ἠεροειδής, ἰοειδής, μέλας, οἶνοψ, 2.263, 11.107, Il. 24.79, 23.316; π. ἀτρύγετος, ἰχθυόεις, 15.27, 19.378; opp. γαῖα, 8.479, etc.; κέλευθοι, πλάξ, πεδίον πόντου, Pi. P. 4.195, 1.24, A. Fr. 150 (anap.); π. ἁλὸς πολιῆς the wide waters of the grey brine, Il. 21.59, Thgn. 10, 106; πόντου γέφυρα, πύλαι, of the Isthmus, Pi. N. 6.39, 10.27.
• • • 2 metaph., π. ἀγαθῶν Sophr. 159; π. χρυσίου Phoen. 1.2; ἐκπεσεῖν εἰς τὸν ἀνομοιότητος π. Pl. Plt. 273d (ap. Dam. Pr. 5).
  • II of special seas, π. Ἰκάριος, Γρηΐκιος, Il. 2.145, 23.230; ὁ Αἰγαῖος π. Hdt. 2.97, etc.; ὁ π. οὗτος Id. 4.177 (v.l.); Ἰόνιος, Σαρωνικός, Σικελός, E. Tr. 225 (lyr.), Hipp. 1200, Cyc. 703: esp. π. Εὔξεινος, Id. IT 125 (lyr., nisi leg. Ἄξεινος ) ; ὁ Εὔξεινος π. Hdt. 1.6, Th. 2.96, 97 (called Ἄξεινος, E. IT 218 (lyr.)); generally called simply ὁ Πόντος or Πόντος, A. Pers. 878 (lyr.), Hdt. 7.147, Ar. V. 700, Arist. Mete. 354a14, al.; but Hdt. has also ὁ πόντος for the sea, 4.99, 177.
  • • 2 the country Pontus on the S. shore of the Black Sea, App. Mith. 8, etc.: Adj. Ποντικός (q.v.).
  • III personified as son of Gaia, Hes. Th. 132, 233 sq. (Cogn. with πάτος, q.v.)

πόντος, ὁ (mit βένθος, βάθος zusammenhangend), das Meer, bes. das hohe Meer ; Hom. oft, Ggstz von γαῖα Il. 8.479 ; er vrbdt auch πόντος ἁλὸς πολιῆς, 21.59, etwa »das hohe Meer der grauen Salzflut«, vgl. unter πέλαγος ; κύματα μακρὰ θαλάσσης, πόντου Ἰκαρίοιο, 2.145, die langen Wellen auf dem hohen Meere ; er nennt es οἶνοψ, μέλας, ἰοειδής, ἰχθυόεις, πολύκλυστος, μεγακήτης ; Pind. πόντου πλάκα, P. 1.24 ; γᾶν τε καὶ πόντον κατʼ ἀμαιμάκετον, 1.14 ; πόντου περῶσα φλοῖσβον, Aesch. Prom. 794, u. öfter, wie Soph. u. Eur., wie in Prosa überall (s. auch nom. pr.).
Uebertr. jede ungeheure Menge od. Fülle, wie Phoenix Coloph. bei Ath. XII.530d Νίνος, ὅστις εἶχε χρυσίου πόντον.

πόντος

-ου, ὁ. Ablative ποντόφιν Od. 24.83. The sea, the deep sea, the high sea, the open sea Il. 1.350, Il. 2.145, 665, Il. 3.47, Il. 4.276, etc.: Od. 1.4, Od. 2.263, Od. 3.15, Od. 4.359, Od. 7.109, etc.

With ἅλς : π. ἁλός (the deep of the sea) Il. 21.59.

Distinguished in terms from the land : πείρατα γαίης καὶ πόντοιο Il. 8.479. Cf. Od. 4.821, Od. 5.294, Od. 16.367, etc.

From the heavens : ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ Od. 5.50. Cf. Il. 14.258.

πόντος (-ος, -ου, -οιο, -ῳ, -ον.)

• 1sea ἐν πόντῳ O. 12.3 γᾶν τε καὶ πόντον κατʼ ἀμαιμάκετον P. 1.14 ἐς βαθεῖαν πόντου πλάκα P. 1.24 ἀπὸ ναῶν ὅ σφιν ἐν πόντῳ βάλεθʼ ἁλικίαν P. 1.74 βαθὺν πόντον περάσαις P. 3.76 “ἐκ πόντου σαώθη” P. 4.161 πόντου κελεύθους P. 4.195 πόντῳ τʼ ἐρυθρῷ P. 4.251 “καὶ μέλλεις ὑπὲρ πόντου Διὸς ἔξοχον ποτὶ κᾶπον ἐνεῖκαι” P. 9.52 ὅσσους μὲν ἐν χέρσῳ κτανών, ὅσσους δὲ πόντῳ θῆρας ἀιδροδίκας N. 1.63 οὐρανοῦ βασιλῆες πόντου τʼ N. 4.67 ὃν Ψαμάθεια τίκτʼ ἐπὶ ῥηγμῖνι πόντου N. 5.13 καὶ πέραν πόντοιο πάλλοντʼ αἰετοί N. 5.21 πόντου τε γέφυρʼ ἀκάμαντος (cf. I. 4.20) N. 6.39 πολλὰ μὲν ἐν κονίᾳ χέρσῳ, τὰ δὲ γείτονι πόντῳ φάσομαι N. 9.43 τρὶς μὲν ἐν πόντοιο πύλαισι λαχών at the Isthmus N. 10.27 ὀρνιχολόχῳ τε καὶ ὃν πόντος τράφει I. 1.48 καὶ πάγκαρπον ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν ἐργμάτων ἀκτὶς I. 4.41 ἐριζόμεναι νᾶες ἐν πόντῳ I. 5.5 οἷοι δʼ ἀρετὰν δελφῖνες ἐν πόντῳ I. 9.7 θεοδμάτα πόντου θύγατερ Delos fr. 33c. 2. ὀνομακλύτα γʼ ἔνεσσι Δωριεῖ μεδέοισα [πό]ντῳ νᾶσος sc. Αἴγινα Pae. 6.124 πόντου κενέωσιν < ˘ > ἂμ πέδον Pae. 9.16 πόντοιο Πα. 13. a. 4. ὠκύαλον τε πόντου [ῥ]ιπὰν ἐτάραξε (ὠκύαλον Νότου ῥιπὰν coni. Wil.) Παρθ. 2. 19. ἄστρα τε καὶ ποταμοὶ καὶ κύματα πόντου fr. 136. ἀκύμονος ἐν πόντου πελάγει fr. 140b. 16. ἐπερχόμενον τε μαλάσσοντες βίαιον πόντον ὠκείας τʼ ἀνέμων ῥιπάς *fr. 140c. 2*. ὅσʼ ἀγλαὰ χθὼν πόντου τε ῥιπαὶ φέροισιν fr. 220. 3. πόντον ἐρίβρομον ?fr. 351. ]τρέφεται καὶ ὅσʼ ἐν πόντῳ[ P. Oxy. 2622, fr. 1. 13 ad ?fr. 346.

πόντος , gen. ποντόφιν: the deep sea, deep; w. specific adj., Θρηίκιος, Ἰκάριος; πόντος ἁλός, the ‘briny deep’ (cf. ἁλὸς ἐν πελάγεσσιν), Il. 21.59.

πόντος, ου,

• • Ithe sea, esp. the open sea, Hom., etc.
  • IIof special seas, π. Ἰκάριος, Θρηίκιος Il.; ὁ Αἰγαῖος π. Hdt.; Ἰόνιος, Σαρωνικός, Σικελός, Eur.:—but most commonly π. Εὔξεινος Eur.; ὁ Εὔξεινος π. Hdt.; generally called simply ὁ Πόντος or Πόντος, Hdt., Attic