προκαταρκτικός
προκαταρκτικός, initial
προκατ-αρκτικός, ή, όν,
- initial, αἰτία ἡ εἱμαρμένη Chrysipp.Stoic. 2.292; τὰ π. the immediate exciting causes of things, S.E. P. 3.16, cf. Dsc. Ther.Praef., etc.; predisposing, αἰτία Sor. 2.4.
- 2 παιὼν π. a paeon beginning with a long syllable (_⏑⏑⏑), opp. καταληκτικός (⏑⏑⏑_), Demetr. Eloc. 38, 39.
- 3 Rhet., prefatory, ἔννοιαι, νοήματα, Hermog. Id. 2.9; τὰ π. ib. 1.12.
προ·καταρκτικός, ή, όν :
1 qui est la cause première, le principe, le fondement, Plut. M. 1056b et d ; Sext. P. 3, 16 ||
2 préliminaire en forme de préface, Rhét. ||
3 t. de métr. : παιών, D. Phal. § 21, péon commençant par une syllabe longue.
Étym. προκατάρχω.
προκαταρκτικός, ή, όν, vorher anfangend, τὰ πρ., die unmittelbare Veranlassung, Hippocr.; S.Emp. pyrrh. 3.16, Plut., παιών, der Päan mit vorangehender langer Silbe, im Ggstz von καταληκτικός, Demetr.Phal. 21.