προσμηχανητέον
προσμηχανητέον, one must contrive besides
προσμηχᾰν-ητέον,
- one must contrive besides, Orib. 7.12 tit.
προσμηχανητέον [ᾰ] vb. du préc. Orib. 136 Matthäi.
προσμηχανητέον, one must contrive besides