σιτόβρυτις Save Bailly 2024 σιτό·βρυτις, ιδος, acc. ιν [ῑῠῐδ] adj. f. qui fait pousser le blé, ép. de Dèmèter, Poèt. (Wernsd. Philæ Carm. gr. p. 40, 207). Étym. σῖτος.