σκαλαθύρω
σκαλαθύρω, dig
σκᾰλᾰθύρω [ῡ], (σκάλλω)
- dig, Hsch.: sens. obsc., Ar. Ec. 611.
σκαλαθύρω [ᾰᾰ, ῡ prés. ῠ fut.] fouiller, en un sens obscène, Ar. Eccl. 611.
Étym. σκάλλω 1, ἀθύρω.
σκαλαθύρω, a) eigtl., von σκάλλω, graben, Hesych.
b) im obszönen Sinne, beschlafen ; ἢν μείρακʼ ἰδὼν ἐπιθυμήσῃ καὶ βούληται σκαλαθῦραι, Ar. Eccl. 611, Schol. συνουσιάσαι.
b) im obszönen Sinne, beschlafen ; ἢν μείρακʼ ἰδὼν ἐπιθυμήσῃ καὶ βούληται σκαλαθῦραι, Ar. Eccl. 611, Schol. συνουσιάσαι.