σπερματοῦχος
σπερματοῦχος, seed-holding, fruitful
σπερμᾰτοῦχος, ον, (ἔχω)
- seed-holding, fruitful, δύναμις Porph. ap. Eus. PE 3.11, Lyd. Mens. 4.137.
σπερματοῦχος, ος, ον [ᾰ] qui contient de la semence, Porph. (Eus. P.E. 109c).
Étym. σπέρμα, ἔχω.
σπερματοῦχος, samenhaltig (?).