στάζω
στάζω, to drop, let fall
στάζω, Hippon. 57, etc.: fut. στάξω LXX Je. 49(42).18, Aeol. 3 pl. στάξοισι Pi. P. 9.63, Dor. 1 pl. σταξεῦμες Theoc. 18.46: aor. ἔσταξα E. HF 1355, Ep. στάξα Il. 19.39, Pi. N. 10.82:—Pass., (ἐν-) Dsc. 2.179: aor. 1 ἐστάχθην (ἐπ-) Hp. Ulc. 21: aor. 2 ἐστάγην (ἐπ-, ἐν-) Dsc. 1.19, 2.35:
- I c. acc. rei, drop, let fall or shed drop by drop, [Θέτις] Πατρόκλῳ . . νέκταρ στάξε κατὰ ῥινῶν Il. 19.39, cf. 348, 354; σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ στάξεν Pi. N. 10.81; ἐξ ὀμμάτων σ. αἷμα A. Ch. 1058; ἱδρῶτα σώματος ἄπο E. Ba. 620 (troch.), cf. Tr. 1199; βότρυν Id. Ph. 230 (lyr.); ὕδωρ σ. πέτρα Id. Hipp. 122 (lyr.); esp. of tears, σ. δάκρυ Id. IA 1466; ἀπʼ ὀμμάτων ἔσταξα πηγάς Id. HF 1355; and metaph., κατʼ ὀμμάτων σ. πόθον Id. Hipp. 526 (lyr.); μυριάδας χαρίτων AP 5.12 (Phld.); ἵμερον ἐξ ὀμμάτων Callistr. Stat. 14.
- 2 c. dat. rei, αἵματι στάζοντα χεῖρας having oneʼs hands dripping with blood, A. Eu. 42; κάρα στάζων ἱδρῶτι S. Aj. 10; ἀφρῷ γένειον E. IT 308: also without acc., the part affected being in the nom., στάζουσι κόραι δακρύοισι Id. Ion 876 (anap.); χέρʼ αἵματι στάζουσαν Id. Ba. 1163 (lyr.): rarely c. gen., χεὶρ στάζει θυηλῆς εος S. El. 1423.
- 3 abs., leak, τῶν νεωρίων ἐπεσκευάσθαι τὰ στάζοντα Aen.Tact. 11.3.
- II fall in drops, drip, trickle, ὕδωρ σ. Hdt. 6.74; στάζει . . φοίνιον τόδʼ . . αἷμα S. Ph. 783: metaph., σ. δʼ ἐν ὕπνῳ πρὸ καρδίας . . πόνος A. Ag. 179 (lyr.); ψόφος σ. διʼ ὤτων E. Rh. 566; στάζω λισσάδος ὡς πέτρας λιβὰς ἀνήλιος Id. Andr. 533 (lyr.): c. gen., ὀπὸν στάζοντα τομῆς dripping from the cut, S. Fr. 534 (anap.); αἷμα ἐξ ἄκρου ἔσταζε κρατός E. Med. 1199, etc.; σμικρὸν ἀπὸ ῥινῶν ἔσταξεν Hp. Epid. 1.14.
- 2 of dry things, as ripe fruit, drop off, A. Supp. 1001 (dub. l.).
στάζω (impf. ἔσταζον, f. στάξω ; ao. ἔσταξα, pf. inus.)
I tr. faire tomber goutte à goutte, distiller, d’où faire couler : τι, Il. 19, 39, 348, 354 ; Pd. N. 10, 151 ; Eschl. Ch. 1059 ; Soph. fr. 479 ; Eur. I.A. 1467, etc. un liquide (du nectar, du sang, des larmes, etc.) ; fig. en poésie, en parl. du désir, στ. ἵμερον ἐξ ὀμμάτων, Callistr. Stat. 14 (Philstr. p. 907) distiller de ses yeux le désir ||
II intr. tomber goutte à goutte, dégoutter :
1 d’ord. en parl. de liquides (larmes, sang, sueur, etc.) Hdt. 6, 74 ; Hpc. 951e ; Soph. Ph. 783, etc. ; Eur. Med. 1199 ; avec un n. de chose pour suj. (yeux, mains, etc.) στ. τινί, Eur. Ion 876 ; τινός, Soph. El. 1413 ; Lyc. 391, être tout dégouttant de qqe ch. (de sueur, de. sang, etc.) avec un n. de pers. pour suj. et un double rég. : αἵματι στ. χεῖρας, Eschl. Eum. 42, avoir les mains dégouttantes de sang ; κάρα στ. ἱδρῶτι, Soph. Aj. 10, avoir la tête dégouttante de sueur ; cf. Eur. Andr. 234, etc. ; fig. Eschl. Ag. 172 ||
2 en gén. tomber, en parl. de fruits, Eschl. Suppl. 979 ; tomber en ruine, être délabré, En. tact. Pol. 11, 2 ||
➳ Fut. 1 pl. dor. σταξεῦμες, Thcr. Idyl. 18, 46 ; 3 pl. στάξοισι, Pd. P. 9, 63 ; ao. 3 sg. poét. στάξεν, Pd. N. 10, 151.
Étym. p. *στάγϳω ; cf. p.-ê. lat. stāgnum.
1. met acc., causat. (doen) druppelen, in druppels laten vallen:
2. intrans.
a. druppelen, in druppels vallen:
b. druipen,
στάζω, fut. στάξω, 1) trans. träufeln, einflößen ; Πατρόκλῳ νέκταρ στάξε κατὰ ῥινῶν, Il. 19.39 ; οἷ νέκταρ στάξον ἐνὶ στήθεσσι, 348, 354 ; τόνδε σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ στάξεν, Pind. N. 10.82 ; κἀξ ὀμμάτων στάζουσιν αἷμα, Aesch. Ch. 1054 ; Soph. Phil. 772 ; ἃ καθαμέριον στάζεις βότρυν, Eur. Phoen. 237 ; auch übertr., ἵμερον, χάριν, Jacobs Philostr. imagg. p. 278 ; μέλι ὑπὸ χείλεσιν, M.Arg. 2 (V.32); χρὼς στάζεν μυριάδας χαρίτων, Philodem. 18 (V.13); vgl. Opp. Cyn. 3.107 ; Ap.Rh. 1.1215.
2) intr. tröpfeln, rinnen, fließen ; Aesch. Ag. 172 ; στάζων ἱδρῶτι, Soph. Aj. 10, vgl. El. 1413 ; στάζων ἀφρῷ γένειον, Eur. I.T. 308, u. öfter ; auch ἐν αἵματι στάζουσαν χέρα, Bacch. 1162 ; λειβόμενον ἀπὸ τῶν ὀστῶν καὶ στάζον, Plat. Tim. 82d ; auch τινός, z.B. Lycophr. 391 ; u. von trocknen Dingen, abfallen, z.B. von reifem Obste, καρπώματα στάζοντα κηρύσσει Κύπρις, Aesch. Suppl. 979 ; von Häusern, baufällig sein, Aen.Tact. 11.
2) intr. tröpfeln, rinnen, fließen ; Aesch. Ag. 172 ; στάζων ἱδρῶτι, Soph. Aj. 10, vgl. El. 1413 ; στάζων ἀφρῷ γένειον, Eur. I.T. 308, u. öfter ; auch ἐν αἵματι στάζουσαν χέρα, Bacch. 1162 ; λειβόμενον ἀπὸ τῶν ὀστῶν καὶ στάζον, Plat. Tim. 82d ; auch τινός, z.B. Lycophr. 391 ; u. von trocknen Dingen, abfallen, z.B. von reifem Obste, καρπώματα στάζοντα κηρύσσει Κύπρις, Aesch. Suppl. 979 ; von Häusern, baufällig sein, Aen.Tact. 11.
†στάζω
3 sing. aor. στάξε Il. 19.39, 354.
Imp. στάξον Il. 19.348.
(ἐν-)
To introduce into something in drops : πατρόκλῳ ἀμβροσίην καὶ νέκταρ στάξε κατὰ ῥινῶν Il. 19.39 (the word applying strictly to νέκτορ only). Cf. Il. 19.348, 354.
στάζω
- 1drip, drop c. acc. “νέκταρ ἐν χείλεσσι καὶ ἀμβροσίαν στάξοισι” (sc. ὧραι) P. 9.63 “τόνδε δʼ ἔπειτα πόσις σπέρμα θνατὸν ματρὶ τεᾷ πελάσαις στάξεν ἥρως” (Pauw: ἔσταξεν codd.: i. e. τὸν Κάστορα μετὰ ταῦτα ὁ Τυνδαρεὺς σπέρμα θνητὸν ὄντα ἔσπειρεν Σ.) N. 10.82
στάζω , aor. στάξε, imp. στάξον: drop, instil, Il. 19.39, 348, 354.
στάζω
- Iof persons,
- 1c. acc. rei, to drop, let fall or shed drop by drop, Il., Aesch., etc.
- 2c. dat. rei, αἵματι στ. to drip with blood, Aesch.; στάζων ἱδρῶτι Soph.;—rarely c. gen., Aesch.
- IIintr. of things, to drop, fall in drops, drip, trickle, Hdt., Soph., Eur.; metaph., στάζει ἐν ὕπνωι πόνος Aesch.