Logeion | σταθερός

στᾰθερ-ός, ά, Ion. ή, όν,

standing fast, firm, fixed, γαῖα, opp. ἄστατος, Opp. C. 2.412; of the sea, calm, still, σ. χεῦμα A. Fr. 276; βύθος D.H. 1.71; σταθερῆς (sc. θαλάσσης) AP 10.17 (Antiphil.), cf. 7.393 (Diocl., dub. sens.), Poll. 1.106; σ. ὕδωρ stagnant, App. Pun. 99; σ. μέλαν, of ink, AP 6.66 (Paul.Sil.).
- - 2 σ. μεσημβρία high noon, when the sun as it were stands still in the meridian, Pl. Phdr. 242a; σ. ἦμαρ mid-day, A.R. 1.450; νυκτὸς τὸ -ώτατον Eun. VS p.485 B.; θέρος σ. mid-summer, Antim. 95.
  - 3 steady, settled, of weather, ἀὴρ εὔδιος καὶ σ. D.H. Dem. 7; εὐδία σ. Plu. Dio 38, cf. M.Ant. 12.22; οὐ σ. φῶς οὐδʼ ἠρεμοῦν Plu. Fac.lun. 2.934e.
  - 4 metaph., σ. κάλυξ ἥβης Ar. Fr. 467; σ. ἡλικία J. BJ 3.1.3; ἡ ἀρετὴ σ. τι AP 10.74 (Paul.Sil.); σαοφροσύνη IG 3.776; σ. βάδισμα, βλέμμα, Ph. 2.267, 26; ἀνάληψις Id. 1.179 (Sup.); of speech, calm, deliberate, τὸ βραδὺ καὶ σ. D.H. Comp. 23.
  - 5 not used, properly, of persons, Phryn. 189, Thom.Mag. p.110R., but v. EM 277.49.
  - 6 Adv. -ρῶς constantly, Cratin. 206; firmly, Procl. Inst. 156. Adv. Comp., -ώτερον ὁ νοῦς ἵδρυτο Ph. 1.372.

σταθερός, ά, όν [ᾰ] stable, c. à d. :

I ferme, solide : γαῖα, Opp. C. 2, 412 ; ou subst. ἡ σταθερή (ion.) Anth. 7, 393 ; 8, 159, la terre ferme, d’où :

1 fig. en parl. du caractère, Jos. B.J. 3, 1, 3 ||

2 p. anal. : σταθερὰ μεσημβρία, Plat. Phædr. 242a, le plein milieu du jour (litt. le moment où le jour est dans toute sa force) ; σταθερὸν θέρος, Antim. 95 Kinkel, le fort de l’été ||

II fixe, immobile : σταθερὸν ὕδωρ, App. Lib. 99, eau stagnante ; σταθερὰ εὐδία, Plut. Dio. 38, temps au beau fixe, fig. en parl. de la tranquillité d’un État ||

Cp. -ώτερος, Apollin. Ps. 36, 38 ; sup. -ώτατος, Syn. 207c ; Eun. p. 74.

Étym. ἵστημι, cf. σταθμός.

σταθερός -ά -όν [ἵσταμαι]
1. staand: μεσημβρία … ἡ … καλουμένη σταθερά het deel van de middag dat ‘staand’ wordt genoemd (d.w.z. het heetste deel van de middag) Plat. Phaedr. 242a.
2. stabiel: εὐδία σ. stabiel mooi weer Plut. Dion 38.2.

σταθερός, stehend, feststehend, unbeweglich, fest ; Aesch. frg. 261 bei Plat. Phaedr. 242a, ἢ οὐχ ὁρᾷς ὡς σχεδὸν μεσημβρία ἵσταται ἤδη (vulg. ἡ δὴ) καλουμένη σταθερά, der hohe Mittag, wenn die Sonne im Zenith gleichsam stille steht ; u. dem analog νυκτὸς τὸ σταθερώτατον, die hohe Mitternacht, θέρος σταθερόν, der hohe, heißeste Sommer, Antimach. 76 ; σταθερὸν ἦμαρ, Ap.Rh. 1.450 ; vgl. Ruhnk. Tim. p. 235. – Vom ruhigen Meere, Antiphil. ep. (X.17), wo Jacobs zu vergleichen ; μέλαν σταθερόν, Paul.Sil. 52 (VI.62); vgl. βύθος, Dion.Hal. 1.71 ; ἡ σταθερή sc. γῆ, das feste Land, Diocl. 4 (VII.393); εὐδία, übertr. Ruhe im Staate, Plut. Dion 38. – S. auch σταθηρός.

σταθερός στῆναι

- - 1standing fast, steadfast, ἡ σταθερή (sc. γῆ), terra firma, Anth.;—of the sea, calm, still, Anth.
  - 2στ. μεσημβρία high noon, when the sun seems to stand still in the meridian, Plat.
  - 3metaph. steady, deliberate, Anth.

σταθερός

Saved

Recent