στέναγμα
στέναγμα, a sigh, groan, moan
στέναγ-μα, ατος, τό,
- sigh, groan, moan, S. OT 5, E. Or. 1326, Heracl. 478, Ar. Ec. 367 (all in pl.), etc.
στέναγμα, ατος (τὸ) c. le suiv. Soph. O.R. 5 ; Eur. Or. 1326, etc. ; Ar. Eccl. 367, etc.
στέναγμα, τό, das Geseufze ; Soph. O.R. 5 ; ἄξια στεναγμάτων, Eur. Or. 1326 ; Heracl. 479.
στέναγμα, ατος, τό,
- a sigh, groan, moan, Soph., Eur.