στεναγμός
στεναγμός, a sighing, groaning, moaning
στεναγ-μός, ὁ,
- sighing, groaning, Pi. Fr. 168.4, A. Pers. 896 (lyr., pl.), Fr. 385 (pl.), S. OT 30 (pl.), 1284, E. Or. 959 (pl.), Pl. R. 578a (pl.).
στεναγμός, οῦ (ὁ) gémissement, Pd. fr. 150, 4 ; Eschl. Pers. 896, etc. ; Soph. O.R. 30, etc. ; Eur. Or. 959 ; Plat. Rsp. 578a.
Étym. στενάζω.
στεναγμός, ὁ, das Seufzen, Aesch. Pers. 835 ; μέλας δʼ ᾍδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται. Soph. O.R. 30. oft bei Eur., auch in Prosa, Plat. neben ὀδυρμός, Rep. IX.578a ; Folgde : καὶ μυγμός Plut. Coriol. 38.
στεναγμός
- 1groaning “καὶ τότʼ ἐγὼ σαρκῶν τʼ ἐνοπὰν < ˘˘? > ἠδʼ ὀστέων στεναγμὸν βαρύν” (of Herakles, devouring the ox of Koronos) fr. 168. 5.
el tercer compañero de tu nombre es un gemido
στεναγμός, οῦ, ὁ,
- a sighing, groaning, moaning, Trag.