στεναχίζω

στενᾰχ-ίζω or στονᾰχίζω (the latter form is a freq. v.l. in Hom.), Ep. lengthd. form of στενάχω (q.v.), only pres. and impf.,

• groan, sigh, wail, Il. 19.304, Od. 9.13, 11.214, Hes. Th. 858; μεγάλα σ. Il. 23.172; ἁδινὰ σ. ib. 225, Od. 24.317:—Med., μέγα -ίζετο γαῖα Il. 2.784, cf. 7.95.
• • II perh. trans. (cf. στενάχω II), bewail, lament, c. acc., Od. 1.243.

στεναχίζω, = στενάχω, nur praes. u. impf., stöhnen, seufzen, wehklagen ; ὄφρʼ ἔτι μᾶλλον ὀδυρόμενος στεναχίζω Od. 9.13, u. öfter ; ἀδινὰ στεναχίζων, 24.317 ; Hes. Th. 858 ; auch c. accus., οὐδʼ ἔτι κεῖνον ὀδυρόμενος στεναχίζω οἶον, Od. 1.243, auch med., μέγα δὲ στεναχίζετο θυμῷ, Il. 7.95. – Die häufig als v.l. vorkommende Form στοναχίζω hat Wolf überall im Hom. verworfen, Buttmann Lexil. I p. 215 verteidigt sie ; vgl. στοναχέω u. στοναχίζω, u. Spitzner exc. III. zu Il. 2.95, der sich für στεναχίζω u. στοναχέω entscheidet und Beispiele aus Qu.Sm. anführt.

στεναχίζω

[στενάχω.]

(ἀνα-, περιστεναχίζομαι, ὑπο-)

• • 1

    To be oppressed by a feeling of fulness.

    In mid. : μέγα στεναχίζετο θυμῷ (his heart was full to bursting) Il. 7.95.

    To groan or moan : ἠρνεῖτο στεναχίζων Il. 19.304. Cf. Il. 23.172, 225: Od. 1.243, Od. 9.13, Od. 11.214, Od. 16.188, 195, Od. 24.317.

  • 2

    To give forth a heavy sound under repeated pressure, rumble.

    In mid. : ὑπὸ δὲ στεναχίζετο γαῖα λαῶν ἱόντων Il. 2.95. Cf. Il. 2.784.

    To resound, re-echo.

    In mid. : περὶ δὲ στεναχίζετο δῶμα Od. 10.454.

στεναχίζω , mid. ipf. στεναχίζετο: sigh, groan, resound with groans, Od. 10.454.

στεναχίζω Epic lengthd. form of στενάχω

• • Ionly in pres. and imperf. to sigh, groan, wail, Hom.:—so in Mid., Il.
  • IItrans. to bewail, lament, Od.